W tej defiladzie zagadek online odgadujesz tytuły pięknych starych polskich filmów.
Otóż nierazzasem kino przypomina nocną podróż: mijamy twarze, światła, cienie, a coś w środku drgnie, jakbyśmy już kiedyś tam byli. W jednym filmie ktoś wskakuje do wagonu w ostatniej chwili, jakby gonił nie tylko pociąg, lecz także własny los. W innym pojawia się mężczyzna stojący przy oknie: milczący, obecny jak wspomnienie, które nie chce się wypowiedzieć do końca.
Bywa też, że bohater w swoim żywiole pozwala sobie na drobny gest, ledwie błysk oka, który przełamuje granicę między światem ekranu a naszym: jakby chciał powiedzieć: „Widzisz? To wszystko naprawdę żyje”. A gdzie indziej młodość pulsuje w powojennym mieście, teatrzyk studencki zmienia nazwę, lecz nie serce, a dziewczyna o nieuchwytnym spojrzeniu przechodzi przez kadr tak, jak przechodzi się przez czyjąś pamięć.
A potem nagle trafiamy do miejsca, gdzie czas nie płynie, tylko się zawiesza. Oto korytarz oddycha jak żywy organizm, prowadząc do sanatorium, które istnieje może naprawdę, a może tylko w czyjejś głowie.
Zbigniew Cybulski w tym filmie wskakuje do pociągu (może już za wiele zdradziliśmy)
W tym filmie epizodycznie pojawia się Tadeusz Konwicki – stoi przy oknie jako tajemnicza postać – skądinąd napisał do niego scenariusz, a film jest dość wierną adaptacją jego pięknej książki.
Wojciech Pszoniak, gdy jego bohater jest w swoim żywiole, mruga do widza, przełamując, jak to się mówi, czwartą ścianę.
Rzecz dzieje się w powojennym Gdańsku.W filmie występuje autentyczny teatrzyk Bim-Bom (w obsadzie m.in. Cybulski i Kobiela), lecz pod zmienioną nazwą…
Korytarz prowadzący do bardzo specyficznego sanatorium zarazem jest martwy i pulsujący życiem.
